Seasonal living: over verwondering, diepgang en houvast
Een aantal jaar geleden danste er een zinnetje binnen in mijn hoofd. Poetry of the seasons. Op het poëtische ritme van de seizoenen.
Ik was op dat moment een spannende stap aan het zetten: na een lang rijpingsproces besloot ik om Atelier Amarant op te starten en workshops te organiseren. Ik zat al een tijd op een creatieve stroom, deelde verhalen en beelden over mijn wandelingen, keukenexperimenten en ontdekkingen als ontluikende herborist en wilde al dit moois met de wereld delen.
Poetry of the seasons, het voelde toen als een mooie zin, maar eentje die verder niets met mijn business te maken moest hebben. Daar moeten we doelgericht, praktisch en vooral heel begrijpelijk zijn, toch?
En toch, leven op het ritme van de seizoenen is zo veel meer dan een fluffy, new age concept of een vaag literair idee.
Het is een leidraad voor een kalm, ongehaast, nieuwsgierig leven.
Leven op het ritme van de seizoenen betekent, heel letterlijk, leven op het ritme van onze eigen natuur. Het betekent dat we de winter de winter laten zijn en de zomer de zomer.
Soms lijkt het alsof we altijd zomer willen, en I get it. Warmte, zon, langere dagen, meer tijd, zalige geuren en kleuren. Maar als je een beetje gevoelig bent ook: veel indrukken en prikkels te verwerken, het gevoel dat het leven sneller gaat dan je zelf zou kiezen.
De manier waarop we werken en leven lijkt voor velen op een evergreen - een prachtig Engels woord om een plant aan te duiden die het hele jaar door groen is, zoals hulst. Het hele jaar even lange dagen werken, de hele week productief, elke week dezelfde sociale activiteiten. Maar wij zijn geen evergreens, daarvan zijn er maar heel weinig op deze wereld. Wij zijn, net als de meeste dieren, planten en de aarde zelf, cyclisch.
Seizoenen dus, en wat meer poëzie in ons leven.
Voor mij geeft het alleszins rust, diepgang en houvast. Enerzijds het besef dat mijn energie en gemoedstoestand mogen variëren, dat niet elke dag hetzelfde hoeft te zijn. Tegelijkertijd dat er heel veel diepgang zit in herhaling en cycliciteit. Want leven in de sfeer van het moment betekent niet dat we alle regelmaat overboord moeten gooien. Ik ben een grote voorstander van structuur - we hoeven het warme water niet elke dag opnieuw uit te vinden - omdat de rust en houvast die we daardoor ervaren net heel veel mentale ruimte geeft voor creativiteit en verwondering. Dat is exact wat leven met de seizoenen ons brengt. Rust door de regelmaat en cycliciteit, creativiteit en inspiratie doordat er telkens nieuwe geuren en kleuren ontluiken.
En die poëzie? Die zit ‘m in de dagelijkse dingen. Een uitnodiging om met een nieuwe blik, een verwondering naar de wereld te kijken. Speelsheid, zachtheid, nieuwsgierigheid. Dat het leven niet alleen over praktische dingen hoeft te gaan, maar dat mijmeren, dagdromen en luieren óók een essentieel onderdeel zijn van het leven.
Om de seizoenen terug meer te omarmen zijn er een paar dingen die je kan doen. Zie het vooral als een experiment, een manier om eens te ervaren wat het met je doet als je meer cyclisch gaat leven.
Als eerste: bekijk het eens heel ruim en leer - heel letterlijk - de seizoenen weer kennen. Onbewust doen we dat al wanneer we babbelen over het weer. Elkaar vertellen dat het nu toch wel heel regenachtig is voor de tijd voor het jaar, genieten van de eerste zon of enthousiast zijn dat de eerste sneeuw valt. We vinden dat dan banaal om te praten over het weer, maar eigenlijk is het niet meer dan onze ingebakken neiging om ons af te stemmen op de seizoenen, en dus onze (eigen) natuur. De seizoenen ook bewuster terug omarmen kan je doen door bijvoorbeeld stil te staan bij de overgangsmomenten. Niet enkel Kerst (als viering van het begin van de winter), maar ook Midzomer, het begin van de herfst en van de lente. Sta er eens expliciet bij stil. Bekijk ook eens de stand van de zon, merk op dat ze in de winter altijd lager aan de hemel staat dan in de zomer, ook op het hoogst van de dag. Kijk rondom je en zie hoe de bomen, planten en dieren er uitzien in dit seizoen. Waar ze mee bezig zijn.
Als tweede: haal de seizoenen in huis. Versier je huis niet enkel voor Kerst of Pasen maar doe dat ook voor de andere overgangsmomenten. Vier feest dat er een nieuw seizoen begint, samen met anderen of gewoon voor jezelf. Ga eens op ontdekkingstocht welke rituelen of gebruiken we vroeger deden om de overgangen te vieren (en dat waren er veel!!) en welke je leuk lijken om eens te proberen. Maak het ook heel concreet: welk eten is er nu in het seizoen? Welke wilde kruiden kan je nu ontdekken? Hoe zalig is het dat we bijvoorbeeld aardbeien hebben in de lente, echt iets om naar uit te kijken - zou dat nog zo zijn als we er ons het hele jaar mee rond konden eten?
Als derde: omarm de seizoenen in jezelf. Misschien een cliché om deze nog eens op te schrijven, maar ik doe het toch. :) Niet elke dag is dezelfde, en hoeft dat gelukkig ook niet te zijn. Als je als vrouw je cyclus nog hebt, dan heb je ineens een heel goede houvast: probeer in de mate van het mogelijke je agenda af te stemmen op je rust- of beweegbehoefte in je cyclus. Dat kan echt in de heel kleine dingen zitten, je hoeft niet meteen je hele leven overhoop te gooien. Neem eens 10 minuten voor jezelf, elke dag, en sta stil bij waar je echt zin in hebt. Of doe de dingen die je wekelijks doet gewoon eens vanuit een andere insteek. En vooral: integreer wat poëzie in je dagelijkse leven. Dingen die je mooi vind, of een omweg om even te verdwalen, of ‘s middags met je gezicht in de zachte zon.
En zo kom ik weer uit bij het begin: poetry of the seasons. Een leidraad voor het leven, maar net zo goed voor Atelier Amarant. De rationele kant krijgt al zo veel ruimte in het leven, tijd om ook de speelse poëzie meer te omarmen. Ogenschijnlijk niet praktisch doelgericht en toch zó zinvol. Kalm, ongehaast, vol verwondering.